Leonard Cohen - I'm your man (1988)

Plaats reactie
Gebruikersavatar
berwt
Superstar
Berichten: 790
Lid geworden op: ma 01 okt 2007, 12:42
Locatie: Gent/ De Flosseklosser

Leonard Cohen - I'm your man (1988)

Bericht door berwt » ma 27 apr 2009, 22:27

Leonard Cohen was toen al een rot in het vak. In de jaren '60 al merkte deze godfather (hoe goed zou hij gecast zijn in een maffiafilm?) al dat zijn gedichten nog het mooist overkomen als hij ze zwoel zingt met een sobere gitaarbegeleiding. 'Suzanne' werd zijn standaard. In de jaren '70 werd er meer aandacht besteed aan de arrangementen. 'Famous blue raincoat', maar vooral 'Hallellujah' werd gelijkdelijkaan een terechte klassieker. In de aanvankelijk minder productieve jaren '80 dropte hij ons nog het onvergetelijke 'Dance me to the end of love', maar in 1988 kwam dan opeens onverwacht 'I'm your man'.

Het opent met het vlakke 'First we take Manhattan', dat later ontelbare keren is gecoverd. Mysterieuze teksten met af en toe een weinigzeggende maar toch intregerende one-liner.

One-liners zullen er overigens genoeg volgen. De titel wordt uitvoerig maar zeer romantisch in gebruik genomen in 'Ain't no cure for love'.

Ook 'Everybody knows' krijgt de status van klassieker mee. 'Everybody knows the war is over, Everybody knows the good guys lost'. Wie kan dat geloofwaardiger zingen dan Leonard Cohen?

De titelsong blinkt uit in seyxyness. 'If you want a lover, I'd do anything you ask me to; If you want another kind of love, I'll wear a mask for you.' en 'If you want a doctor, I'll examine every inch of you and if you want a boxer, I will step into the ring for you' zijn zinnen die je het hele nummer op sleeptouw nemen.

Dé grootste hit (wat heet een hit?) wellicht is 'Take this waltz'. Gebaseerd op een oud gedicht van één of andere romanticus. Cohen zet het op een zelf geschreven Weense wals in een 80's jasje. Heel het album door gebruikt hij clichématige synthesizers en zwoele computerdrum. Kitsch in een positief daglicht! De climax wordt bereikt wanneer zijn 'zangeres aan huis' Jennifer Warnes mee de slotstrofe zingt, in een tweede stem als tegenpool aan Cohens warm provencaals montoon gezang.

De vreemde eend in de bijt en, volgens wat ik lees, de minst populaire song op deze cd is 'Jazz police'. Het swingt, het breekt het album, maar het doet het met stijl. De kitsch bereikt zijn hoogtepunt.

Terug naar de one-liners! 'I can't forget' gaat lopen met de prijsduif. 'I can't forget, I can't forget, I can't forget, but I don't remember what'. De begeleiding lijkt mee alles vergeten en glijdt je mee in de vergetelheid.

Eindigen doen we met 'Tower of song' waarin hij een ode brengt aan zijn grote voorbeeld Hank Williams. Het refrein is het simpelste, maar o zo prachtige pianomelodietje ooit. En tussendoor laat hij dit nog ontvallen: 'So you can your stick your little pins in that voodoo doll; I'm very sorry baby, doesn't look like me at all.' Als hij dit nummer live zingt krijgt hij elke keer opnieuw een staande ovatie net na het zingen van de zinsnede 'I was born like this, I had no choice; I was born with the gift of a golden voice', en dat in het midden van een strofe.

Ben benieuwd wat jullie ervan vinden?
Bijlagen
LC-IMYM.jpg
LC-IMYM.jpg (22.61 KiB) 2080 keer bekeken

JVdP
Superstar
Berichten: 504
Lid geworden op: ma 06 aug 2007, 08:03
Locatie: Mol/Vrienden Van de Jury

Re: Leonard Cohen - I'm your man (1988)

Bericht door JVdP » di 28 apr 2009, 07:39

Alles van Cohen is goed berwt. Haast je op 4 Juli naar het sportpaleis in Antwerpen. Er zijn nog een paar plaatsen beschikbaar. Vorig jaar in Vorst Nationaal één van de meest aangrijpende concerten uit mijn leven gezien. Een absolute aanrader!

Plaats reactie